10 باور غلط درباره روغن موتور ، چیزهایی که سال ها اشتباه به ما گفته اند
به گزارش شهر ورزش، اگر پای صحبت تعمیرکارها، راننده های قدیمی یا حتی برخی ماشین بازها بنشینیم، درباره روغن موتور ده ها قانون نانوشته پیدا می گردد. یکی می گوید روغن هرچه غلیظ تر باشد بهتر است، دیگری معتقد است روغن سیاه یعنی خراب شده و باید فوری تعویض گردد. برخی ها هم هنوز می گویند اگر روغن موتور را عوض کنیم ولی فیلتر را عوض نکنیم، اتفاق خاصی نمی افتد.
بیت ران: ممکن است پدر یا پدربزرگ ما سال ها با یک روغن خاص رانندگی نموده باشد و هیچ مسئله ای هم نداشته باشد. اما خودروی امروزی، سیستم های تزریق سوخت، استانداردهای آلایندگی، تلرانس قطعات و فناوری روغن سازی با خودروهای چند دهه قبل قابل مقایسه نیست.
واقعیت این است که بخش زیادی از این حرف ها از تجربه های قدیمی آمده، اما تجربه همواره به معنی یک قانون فنی درست نیست. خودروها، مواد افزودنی روغن و استانداردهای فراوری در چند دهه گذشته تغییر نموده اند و خیلی از توصیه هایی که زمانی برای یک خودروی قدیمی درست بوده، امروز می تواند حتی به ضرر خودرو تمام گردد.
در این گزارش سراغ 10 باور رایج درباره روغن موتور رفته ایم که وقت آن رسیده کمی دقیق تر به آنها نگاه کنیم.
1. هرچه روغن غلیظ تر باشد، بهتر است
این شاید یکی از قدیمی ترین باورها بین راننده ها باشد. خیلی ها فکر می نمایند روغن غلیظ تر یعنی محافظت بیشتر و به همین علت، مثلاً برای یک خودرویی که کارخانه روغن 5W-30 پیشنهاد نموده، سراغ 20W-50 می روند.
روغن باید با مشخصات فنی پیشرانه هماهنگ باشد. وقتی روغن بیش از حد غلیظ انتخاب گردد، گردش آن در زمان استارت، مخصوصاً در هوای سرد، سخت تر می گردد. در نتیجه روغن دیرتر به برخی نقاط حساس می رسد و پیشرانه در همان لحظات ابتدایی کار می تواند با روانکاری نامناسب تری روبرو گردد. از طرف دیگر، روغن خیلی غلیظ می تواند اصطکاک داخلی را بالا ببرد و روی مصرف سوخت و عملکرد خودرو هم اثر بگذارد. عدد روی ظرف روغن یک مشخصه فنی است، نه معیار خوب یا بد بودن روغن.
2. روغن سیاه شده، پس خراب شده
این یکی را تقریباً همه شنیده ایم. روغن را روی گِیج می کشیم، رنگش را می بینیم و اگر تیره شده باشد می گوییم: دیگه کارش تمومه! راستش ماجرا کمی فرق دارد.
یکی از وظایف روغن، تمیز نگه داشتن بخش های داخلی پیشرانه و در خود نگه داشتن بخشی از آلودگی ها و محصولات حاصل از احتراق است. بنابراین تیره شدن روغن که نشانه خراب شدن آن نیست. اتفاقاً در برخی پیشرانه ها ممکن است روغن مدت کوتاهی بعد از تعویض، رنگ تیره تری پیدا کند. این موضوع به نوع روغن، طراحی پیشرانه، شرایط احتراق و مواد شوینده موجود در روغن بستگی دارد.
البته این به معنی بی اهمیت بودن رنگ روغن نیست. اگر روغن بیش از حد غلیظ شده، بوی سوخت می دهد، روی گیج آثار غیرعادی دارد یا همراه با ذرات فلزی و آلودگی های غیرمعمول دیده می گردد، قضیه فرق می نماید. بنابراین برای تشخیص زمان تعویض، فقط به رنگ روغن نگاه نکنید. کیلومتر کارکرد، زمان سپری شده، شرایط استفاده و مشخصات روغن اهمیت بیشتری دارند.
3. اگر روغن کم نمی نماید، پس لازم نیست سطحش را چک کنیم
روغن کم نمی کنه، پس خیالم راحته. این جمله از آن اشتباه هایی است که ممکن است صاحب خودرو را غافلگیر کند.
حتی اگر خودرو ظاهراً روغن کم نمی نماید، بهتر است سطح روغن به صورت دوره ای آنالیز گردد. نشتی های کوچک ممکن است برای مدت طولانی قابل تشخیص نباشند. از طرف دیگر، برخی خودروها در شرایط خاص مقداری روغن مصرف می نمایند و این موضوع به معنی خرابی جدی نیست. نکته مهم تر این است که کمبود روغن با کم شدن کیفیت روغن دو موضوع متفاوت هستند.
ممکن است روغن هنوز از نظر زمانی یا کیلومتری در محدوده تعویض باشد، اما سطح آن پایین آمده باشد. در این شرایط ادامه رانندگی می تواند فشار زیادی به سیستم روانکاری وارد کند.
4. اگر روغن گران تر باشد، حتماً بهتر است
روغن های مختلف با فرمولاسیون، گرانروی و استانداردهای متفاوت فراوری می شوند. ممکن است یک روغن بسیار گران برای خودرویی طراحی شده باشد که احتیاجهای فنی آن با خودروی شما هیچ ارتباطی ندارد.
در انتخاب روغن، اول باید مشخصات مورد احتیاج خودرو را بدانیم. گرانروی مناسب، استاندارد مورد احتیاج و تأییدیه های سازنده اهمیت بیشتری از قیمت روی برچسب دارند. مثلاً اگر یک خودرو به روغن خاصی با استاندارد مشخص احتیاج دارد، استفاده از روغن گران تری که آن استاندارد را ندارد، تصمیم بهتری نیست. در بازار روغن، اول مشخصات فنی را بخوانید و بعد قیمت را مقایسه کنید.
5. خارجی همواره از ایرانی بهتر است
این باور بیشتر از آنکه فنی باشد، حاصل ذهنیت بازار است. کیفیت روغن را باید بر اساس استاندارد، مشخصات فنی، فرمولاسیون و اصالت محصول آنالیز کرد.
از طرف دیگر، بازار روغن با مشکل محصولات تقلبی و بسته بندی های غیرقابل اعتماد هم روبرو است. بنابراین یک روغن خارجی تقلبی یا نامعتبر، انتخاب بهتری از یک محصول داخلی معتبر و دارای مشخصات مناسب خودرو نیست. ماشین بازها معمولاً به برند خیلی توجه می نمایند، اما بهتر است یک قدم جلوتر برویم و ببینیم پشت نام برند چه مشخصات فنی واقع شده است.
6. روغن را باید دقیقاً هر 5 هزار کیلومتر عوض کرد
این عدد سال هاست بین راننده ها می چرخد. برای برخی خودروها و برخی شرایط استفاده، تعویض در این بازه می تواند منطقی باشد، اما نمی توان آن را یک قانون عمومی برای تمام خودروها دانست. خودروساز معمولاً بازه تعویض روغن را بر اساس نوع پیشرانه، روغن مورد استفاده و شرایط کار خودرو مشخص می نماید.
ترافیک سنگین، رانندگی های کوتاه و مکرر، دمای بالا، حمل بار، رانندگی با دور بالا و شرایط سخت می توانند روی عمر روغن اثر بگذارند. از آن طرف، برخی خودروهای نو با روغن های مخصوص و شرایط کاری متفاوت، بازه های طولانی تری دارند.
پس عدد 5 هزار کیلومتر نه همواره زود است و نه همواره دیر. باید دید خودرو چه می خواهد و در چه شرایطی استفاده می گردد. یک نکته مهم هم این است که فقط کیلومتر را نباید در نظر گرفت. اگر خودرو طی چند ماه مسافت زیادی طی ننموده، اما مدت زیادی از تعویض روغن گذشته است، زمان هم باید در تصمیم گیری لحاظ گردد.
7. هر بار روغن موتور را عوض می کنیم، احتیاج نیست فیلتر روغن عوض گردد
این یکی واقعاً ارزش صرفه جویی ندارد. فیلتر روغن وظیفه دارد آلودگی ها و ذرات موجود در روغن را تا حد ممکن جدا کند. وقتی روغن تازه می ریزیم اما فیلتر قدیمی را نگه می داریم، بخشی از سیستم همچنان با یک فیلتر کارنموده ادامه می دهد.
هزینه فیلتر در مقایسه با هزینه تعمیرات سنگین پیشرانه بسیار ناچیز است. به همین علت در سرویس معمول، تعویض روغن و فیلتر روغن معمولاً باید کنار هم انجام شوند، مگر اینکه سازنده خودرو دستورالعمل متفاوتی داشته باشد. این همان جایی است که صرفه جویی چندصدهزار تومانی می تواند در بلندمدت اصلاً صرفه مالی نداشته باشد.
8. اضافه کردن روغن بیشتر همواره بهتر است
برخی ها تصور می نمایند اگر مقدار مشخصی روغن خوب است، کمی بیشتر از آن حتماً بهتر خواهد بود. نه. سطح روغن باید در محدوده مشخص شده قرار داشته باشد.
همان طور که کمبود روغن مشکل ساز است، پر کردن بیش از حد روغن هم می تواند دردسر درست کند. افزایش بیش از مقدار سطح روغن ممکن است باعث گردد قطعات متحرک با روغن بیش از حد تماس داشته باشند و شرایط نامناسبی در داخل کارتل ایجاد گردد. در برخی شرایط نیز احتمال کف کردن روغن یا افزایش فشار در سیستم وجود دارد.
بنابراین وقتی سطح روغن پایین است، نباید بدون مقدار گیری چند لیتر روغن اضافه کنیم و تمام. روش درست این است که خودرو روی سطح مناسب قرار بگیرد، سطح روغن طبق دستورالعمل سازنده آنالیز گردد و در صورت احتیاج به مقدار مناسب روغن اضافه گردد.
9. روغن موتور مخصوص خودروهای قدیمی باید حتماً غلیظ باشد
این باور هم بخشی از همان تجربه های قدیمی است. در خودروهای قدیمی، به علت افزایش کارکرد و فرسودگی قطعات ممکن است مصرف روغن بیشتر گردد یا موتور احتیاج متفاوتی پیدا کند. اما این به معنی یک قانون ثابت نیست که هر خودروی قدیمی باید روغن غلیظ تر استفاده کند.
اگر پیشرانه یک خودروی قدیمی سالم باشد، انتخاب روغن باید همچنان بر اساس مشخصات فنی آن انجام گردد. البته در خودروهایی که کارکرد بسیار بالا دارند یا نشانه هایی مثل افزایش مصرف روغن، افت فشار یا فرسودگی داخلی دارند، ممکن است مکانیک با توجه به شرایط واقعی خودرو، روغن متفاوتی پیشنهاد کند.
10. دو روغن موتور با یک گرید را می توان با هم قاطی کرد
این جمله نصفه نیمه درست است و همین باعث شده به یک باور خطرناک تبدیل گردد. مثلاً دو روغنW5-30 از نظر فرمولاسیون و استاندارد کاملاً یکسان نیستند. عدد گرانروی فقط یکی از مشخصات روغن است و درباره سطح عملکرد، مواد افزودنی و تأییدیه های آن به تنهایی اطلاعات کاملی نمی دهد.
در شرایط اضطراری، اضافه کردن مقدار کمی روغن مناسب برای جلوگیری از پایین ماندن سطح روغن، معمولاً از رانندگی با روغن کم بهتر است. اما برای استفاده دائمی بهتر است روغنی انتخاب گردد که مشخصات مورد احتیاج سازنده خودرو را داشته باشد. به خصوص وقتی قرار است روغن ها با استانداردهای کاملاً متفاوت با یکدیگر ترکیب شوند، نباید صرفاً به یکسان بودن عدد گرانروی اعتماد کرد.
منبع: بیت ران